Venray schitterde op het scherm: toen wij allemaal samen voor de buis zaten

Het begon in 1971 met een idee dat heel het dorp in beweging zette. Tino Zandbergen zette de selectie aan elkaar, Joost van Haren nam het voorzitterschap op zich en Ben Min zorgde dat iedereen ervan wist. En wat voor team! Wim Willems uit Ysselsteyn werd aanvoerder van een ploeg die vol vertrouwen door het land trok, vergezeld door een twee meter hoge Pieëlhaas-mascotte die overal bekendheid maakte voor onze kern. Piet Theuws zorgde dat alles rondliep en bouwde zelfs twee prachtige racewagentjes voor de wedstrijden.

En dan die zondagavonden op televisie. Hele straten waren leeg omdat iedereen thuis voor de buis zat om te zien hoe onze Venrayzenaren het deden tegen teams uit Rotterdam, Groningen, Leiden en Arnhem. Ze pakten de glibberige zeepbanen aan, gooiden zich in de plenspartijen en gaven alles. Op 22 april 1972 was het moment daar: de finale in de Ahoy in Rotterdam. Venray werd Nederlands landskampioen met 22 punten. Ridderkerk eindigde tweede, IJsselstein derde.

De dag erna was het feest. Een echt Venrays feest, met een mensenmassa in het centrum die de ploeg in landauers naar de schouwburg bracht. De Pieëlhaas ging mee in de stoet, het dorp juichte en was uitzinnig van trots. Dat moment vergeet je niet. Daarna volgde nog het grote Europese avontuur: Spel Zonder Grenzen, waar zich naar schatting tachtig miljoen televisiekijkers in Europa aan gingen vastzitten. Venray, klein Venray, speelde mee op het grootste podium.